شروع كردند المپیك آسیایی را با نور و هنر و فناوری گرچه تمام این تداركات، از تصویر برداری تلویزیونی گرفته تا هر چه با دریچه ی دوربین ها دیدیم از "استادیوم خلیفه"، كار خارجیان بود اما تمام این ها به نام "دوحه ی 2006" انجام شد تا سرزمینی كه همین سی سال پیش آدم هایش زندگی بدوی داشتند و تقریبا از همان زمان برای اول بار نام "كشور" را انگلیسی ها عطایش كردند در چشم جهانیان رخ نماید و لا به لای زرق و برق فریبنده هر چه بخواهد بگوید. آیا همراه آن "جلوه گری های هنرمندانه"  كسی نشنید كه بوعلی سینا و ابوریحان را عرب خواندند و چرا كسانی باور نكنند از این جلوه گران دروغ هاشان را.

رییس جمهور هم آن جا رفت ولی باز صحبت اقشاری بر سر راضی نگه داشتن شیعیان تندروی منطقه بود به جای این كه بفهمند در این جنگ سرد تبلیغاتی ما كجاییم و بهترست هوای كجا را داشته باشیم. این هم می توانست بخشی از جواب به سؤالی باشد كه چرا سال 1974 بازی های آسیایی در تهران برگزار شد اما حالا حالاها احتمال تكرارش صفر است. خلاصه بازی های امسال به نظرم نكات دیگری هم داشت :

مرگ اسب سوار

ششم دسامبر (پنجمین روز بازی ها) سواركار كره ای هنگامی كه می خواست با اسب از روی مانع بپرد، پاهای جلوی اسب (چهارپایان دست ندارند!) با مانع برخورد كرد تا ابتدا سواركار زمین بخورد و بعد هم اسب روی سوارش بیافتد. آسیب دیدگی مرد كره ای، آن قدر بود كه سبب مرگش شود. او یك مرد 47 ساله، یكی از مسن ترین ورزش كاران بازی های آسیایی دوحه و برنده ی مدال نقره ی بازی های آسیایی "بوسان" بود. اسب سواری رشته ای ست در بازی های آسیایی كه به صورت مختلط برگزار می شود یعنی زنان و مردان با هم رقابت می كنند. میانگین سن افراد شركت كننده اش هم بالاتر از رشته های دیگر است.  

مدال مفتی!

در رشته ی تكواندوی زنان وقتی به یك زن ویت نامی در دور اول قرعه ی استراحت خورد، آن قدر شركت كننده در اين "وزن" كم بود كه او بدون انجام حتی یك مسابقه، مدال برنزش حتمی شد.

بالاتر از ژاپن!

تیم ملی كبدی ایران (شبیه "زو"ی خودمان)، در اولین حضورش در بازی های آسیایی تا یك قدمی مدال رسید اما چهارم آسیا شد البته فقط پنج تیم حضور داشتند. هند اول شد پاكستان دوم، بنگلادش سوم ژاپن هم پایین تر از ایران، آخر شد. ایران در بازی اولش بنگلادش را با چهل امتیاز اختلاف برد ولی چند روز بعد سر كسب مدال برنز به همان تیم باخت!؟

ركورد میران

محمود میران كاپیتان تیم جودوی ایران در فوق سنگین مدال نقره گرفت او برای چهارمین بار در بازی های آسیایی مدال آورد  و از این نظر ركورد جودوی آسیا را شكست.  در بازی های بوسان، میران در دو وزن 105 و بالای  105 كیلوگرم دو مدال نقره به دست آورد؛ از بازی های بانكوك هم یك برنز گرفته بود.

توی آفساید!

تیم قایق پارویی چهار نفره ی زنان ایران از همان اول كار شوت بود. آن قدر شوت كه نتوانستند مستقیم پارو بزنند. احتمالا اگر بین دریاچه ی برگزاری رقابت ها و خلیج فارس خشكی نبود به جای رسیدن به خط پایان، "پارو زنان" برمی گشتند ایران. قایق رانان كه با میانگین حدود هژده سال سن یكی از كم سن ترین تیم های بازی ها بودند، تلاش زیادی كردند و مسلما تقصیری هم در شكست شان نداشتند. همه اش زیر سر مسئولین تدارك دهنده و به اصطلاح برنامه ریزان بود. بعدا همین تیم توانست جبران مافات كند.

عرب های رو سیاه!

بوی گند تبانی از دوحه هم استشمام شد. هشتم دسامبر روز هشتم بازی ها، مهدی بی باك قهرمان تكواندوی جهان در برابر یك قطری گم نام بازنده اعلام شد در حالی كه بارها ضربات پای بی باك به "هوگو" و سر حریف اصابت كرد. حتی چند باری پس از برخوردها، داور خودش كلاه قطری را صاف كرد اما منكر ضربه های پای بی باك به سر رقیبش شد. طلا را به میزبان دادند اما در این جا هم، رو سیاهی به "اعراب" ماند!   

ماتحت طلایی!

تیم فوتبال ایران در مرحله ی دوم بازی ها تیم چین را در "تایم پنالتی" برد. پنالتی های كش دار كار را به ضربه ی نهم هم كشاند كه ایرانی ها فقط یكی اش را گل نكردند. اما بر خلاف این آمار تیم ایران پنالتی زن های درست و حسابی نداشت : یكی، دو ضربه با خوش شانسی گل شد، پنالتی "اولادی" هم اول خورد به تیر دروازه بعد هم برگشت خورد به ماتحت- برای ما طلایی- گلر چین و غلطید درون دروازه تا حریف كه انصافا ضربه های مطمئن تری را توی دروازه فرستاده بود، بالاخره كم بیاورد.

دست بالای دست

فرض كنید در دوچرخه سواری بازی های آسیایی شركت كرده اید و آن قدر تلاش كرده اید  تا ركورد ثبت شده در بازی های آسیایی را بشكنید آن وقت حریفتان كه مثلا كره ی جنوبی است ركورد شما را بشكند و كار به این جا هم تمام نشود فردایش شما ركورد كره ای ها را بشكنید اما باز هم كره ای ها ركورد شما را بشكنند! و شما نقره بگیرید یعنی ركورد 55 سال اخیر را 2 بار شكسته اید اما اول نشده اید.  دقیقا چنین چیزی برای تیم چهار نفره ی دوچرخه سواری پیستی ایران اتفاق افتاد!

در نهایت...

بالاخره دوره ی پانزدهم بازی ها "شب پانزده ی دسامبر 2006" با برگزاری مراسم باشكوه اختتامیه به پایان رسید.

كاروان ورزشی "چین" باز هم اول شد با 165 مدال طلا، 88 نقره و 63 برنز؛ كره ی جنوبی و ژاپن هم مانند  چندین دوره ی اخیر دوم و سوم شدند قزاقستان چهارم، تایلند پنجم و ایران ششم شد با 11 طلا، 15 نقره و 23 برنز بالاتر از تمام كشورهاي غرب آسيا و كشورهای اسلامی حاضر. 4 سال پیش كاروان ایران دهم شده بود و چون امسال چهار پله ترقی كرد می توان جمعا نمره ی قبولی داد. بهترین آمار ایران از بازی های آسیایی مربوط به سال 1974 تهران است كه با 36 طلا و كلا 81 مدال، دوم شدیم و بعد از آن از 1986 تا 2002 ورزش ایران سیر نزولی پیمود.

امسال 48 كشور شركت داشتند كه 36 كشور مدال به دست آوردند. یمن، بنگلادش و افغانستان با یك برنز كم ترین مدال ها را بردند. این دوره ژاپن تنها كشوری بود كه در تمام رشته ها شركت كرد.

در نهایت قرار ست سال 2010 مشعل بازی ها در شهر "گوانگ ژو" ی چین، باز هم روشن شود.

پانزدهمین دوره ی بازی های آسیایی دیشب رسما در ورزش گاه خلیفه ی دوحه شروع شد با پیام كوتاهی كه امیرقطر خواند.

مراسم افتتاحیه بسیار باشكوه بود. قطری ها با خرج مبلغی هنگفت و با هم یاری خارجی ها مراسمی برگزار كردند كه اگر از دو مراسم با شكوه افتتاحیه ی المپیك سیدنی و آتن به تر نبود، اصلا كم تر نبود (به تر بود!) ضیافتی كه با آمیزش "تكنولوژی روز جهان" و "هنر" به قطر و آسیا اعتبار داد.

قسمت نمایشی مراسم از دریانوردی قطری ها شروع شد و با نشان دادن عصر تكنولوژی تمام شد در خلالش تمدن های برجسته ی آسیا نيز نشان داده شد اما خبری از تمدن باشكوه ایران نبود.  

خوانندگان آسیایی با اجرای برنامه نشان دادند كم از غربی ها ندارند اما درست وقتی كه آسیایی ها می خواستند این را به اروپایی ها تفهیم كنند، شیخ كویتی كه از مقامات ورزش آسیا بود با آن حركات و چفیه و عكالش و جان كندنش برای خواندن متن انگلیسی برای حضار، نمادی بود كه نشان می داد هنوز فاصله هست تا اروپا؛  اصلا انگار نمونه های مشابه اروپایی ساخته شده اند برای كلاس گذاشتن. جالب این جا بود كه فرد كذایی از یك طرف لباس محلی پوشیده بود و از طرف دیگر زور می زد با زبان رسمی دنیا پیام بخواند.

مشعل بزرگ بازی ها را كه هم باشكوه بود و هم خیلی مكانیزه!  پسر امیر قطر روشن كرد كه آن هم دیدنی بود با اسب از یك سرازیری تند بالا رفت (نزدیك بود با اسب بیافتد!) و از بالای ورزش گاه مشعل بزرگ بازی ها را روشن كرد. مشعل بازی ها را چند وقت پيش موقعی كه اصفهان آورده بودند دیدم.

در مراسم دیشب علاوه بر شیخ حمد بن خلیفه آل ثانی (امیرقطر)، سه رییس جمهور آسیایی : بشار اسد (سوریه)، علی عبدالله صالح (یمن) و محمود احمدی نژاد به همراه اسماعیل هنیه نخست وزیر فلسطین حضور داشتند. حضور چند دیكتاتور منطقه یا آن ها كه تبلیغات غرب ترسناكشان كرده در جشن آسیا نوع دیگری بود از ایشان.

افراد سر به زیر در چاه نمی افتند،

اما،

آسمان بالای سرشان را هرگز نمی بینند !

احمدي نژاد نامزد عنوان "فرد برگزيده ي جهان در سال 2006 " مجله ي تايم شد.

همان طور كه مي دانيد انتخاب مردسال (زن ها هم شامل مي شوند) "مجله ي كاملا جهاني تايم" بسيار با وسواس انجام مي شود و به كسان برگزيده بسيار اعتبار مي بخشد. سال گذشته سه نفر يعني بيل گيتس آمريكايي و همسرش و "بونو" ي خواننده،  مشتركا به اين عنوان رسيدند به خاطر كارهاي خيريه در جهان. از ايران به گمانم تنها شادروان محمد مصدق پس از ملي شدن صنعت نفت به اين مهم برگزيده شد. افراد ديگري چون سروينستون چرچيل در سال 1940 جان- اف كندي سال 1961 از جمله كسان برگزيده بوده اند. انتخاب امسال از ميان : جرج – دبليو بوش، ال گور، كاندوليزا رايس، هوگو چاوز(!!!) نانسي پلوسي، كيم جانگ ايل و محمود احمدي نژاد خواهد بود و جالب اين كه نظرخواهي از خوانندگان تايم تا حالا احمدي نژاد را با 34 درصد آرا در صدر قرار داده در حالي كه بوش 13درصد راي، رايس 7 درصد و چاوز 4 درصد (كم ترين راي) آرا را به دست آورده اند.

اين انتخاب از بين افرادي خواهد بود كه بيش ترين تاثير را در "رويدادها" و "زندگي مردم" جهان در يك سال داشته اند؛ چه باعث بهتر شدن و يا بدتر شدن دنيا شده باشند.

حالا اين نظر خواهي چه قدر در انتخاب مردسال نقش دارد، چرا ا.ن. جزو برگزيدگانست و اين قدر راي آورده، الآن دقيقا نمي دانم ولي رفتم و به محمودخان راي دادم. پيشنهاد مي كنم هركسي اين نوشته را مي خواند به سايت مجله ي تايم برود و به ا.ن. راي بدهد. هرچه باشد، مردسال، امسال ايراني شود، خيلي بهترست.       

در اين يكي دو روزه ي اخير دو تن از اهالي موسيقي ايران دچار ضايعه شدند : ناصر عبداللهي (خواننده ي پاپ) به كما رفت و شانس بيست درصدي جهت بهبودي دارد بابك بيات موسيقي دان مشهور كه از جمله موسيقي چندين فيلم و سريال مثل سلطان و شبان و امام رضا را ساخته نيز در سن شصت سالگي درگذشت.

اول : درود! چند هفته پيش به منزل جديد آمديم و تازه دو سه روزيه كه تلفن وصل شده (و طبيعتا اينترنتمون!)

دوم : جمعيت ايران 70 ميليون و 49هزار و 262 نفر اعلام شد. يادش به خير اون موقعي كه ما به دنيا اومديم – سال 62 – فكر كنم جمعيت زوركي 50 ميليون نفري مي شد كه تا حالا هم چند ميليونشون مردن ( الان اينا جديدن!) نرخ بي كاري امسال 2/10 درصد اعلام شد. هزينه ي زيادي كه دقيقا نمي دونم ولي جايي شنيدم، صرف سرشماري امسال شده كه چي بشه؟ كه احمدي نژاد بگه فرزند كمتر زندگي نه بهتر (زندگي بدتر).

سوم : امروز فعاليت فدراسيون فوتبال ايران پس از حدود شصت سال به حال تعليق نا محدود در آمد. چراكه سياستمداران ايران در فدراسيون فوتبال كه زير مجموعه ي فيفاست و ربطي به حكومت ها ندارد، دخالت كردند (قضاياي بعد از جام جهاني) يعني كلاه شرعي حضرات در استعفا دادن دادكان، توسط فيفاچي ها خنثي شد. درضمن تيم ملي فوتبال ايران در آخرين رنكينگ فيفا در صدر آسيا ايستاد و البته معلق (پا در هوا) هم شد هر دو در يك روز.

چهارم : بازتاب گزارش داد ته ريش در اروپا مد شده. هزاران مد در اروپا متولد مي شود اما اين يكي بازتاب دارد چون مي شود گفت جهان به سمت احمدي نژادي شدن پيش مي رود.