فوتبال، دو هفته ي ديگر، هيجان مردم كره ي زمين را به اوجش مي رساند، جام پر خاطره ي جهاني پس از 4 سال از راه مي رسد، طلايي هاي تكنيكي برزيل، با 5 فتح جهاني هم چنان پر طرفدارترين تيم جامند، ايتالياي لاجوردي پوش، به همراه انگليسي ها، اميدهاي مسلم فتح جامند؛ حداقل روي كاغذ. تجربه ي تاريخي به ما مي گويد قهرمان امسال اروپايي ست.

از آن زمان كه فوتبال به سقفش رسيد و همه مجال يافتند تا از امكاناتي برابرتر استفاده برند، هيچ قدرتي هم در امنيت نماند. زماني بهترين ها فقط محدود بود به تعدادي اروپايي و چند امريكايي لاتين. آلمان، انگلستان، ايتاليا، مجارستان، اروگوئه، برزيل، آرژانتين. گاهي هم چكسواكي، سوئد، مدتي بعد شيلي ميزبان جام 1962، لهستان، بلژيك، هلند، شوروي هم اندكي عرض اندام كردند اما همگي محدوده اي را تشكيل مي دادند كه خارج از محدوده اي ها به حساب نمي آمدند. اما فوتبال هم رفته رفته جهاني شد مربيان بزرگ به 4 گوشه ي جهان رفتند وفوتباليست ها از چهار گوشه ي جهان آمدند براي بازي در بزرگ ترين باشگاه هاي جهان. سال ها پيش وقتي كره ي شمالي 1966 ايتاليا (تيم دوم ايتاليا) را زمين زد، طوفاني كه نه تكرار بود و نه تكرار شد، شايد كسي تصورش را نمي كرد روزي فرارسد كه بازيكناني از شاخ افريقا ستاره ي تيم هاي اروپايي شوند. كه اگر آن زمان ها هم چنين بود شايد شگفتي ها باز هم تكرار مي شد.

جام هرچه پيش رفت فرصتي شد براي كوچك ترها : اگر در جام 1982 الجزاير، آلمان را برد يا كامرون ايتاليا را آزرد ولي همان اول كار حذف شد، 8 سال بعد كامروني ها تا يك چهارم نهايي رسيدند 1994 عربستان، بلژيك را كنار زد و از گروهش بالا آمد، نيجريه بالاتر از آرژانتين ايستاد و بلغارستان چهارم جهان شد. 1998 اسپانيا با همه ي ستارگانش در برابر پاراگوئه و نيجريه زانو زد، كروواسي آلمان را له كرد و اگر فرانسه ميزبان نبود شايد كرووات ها در حضور نخستينشان به جاي سومي فيناليست جام مي شدند. جام 2002 را سنگال با پيرزوي برابر فرانسه افتتاح كرد، فرانسه اي كه هم صدرنشين رنكينگ فيفا بود هم قهرمان سه جام ملت هاي اروپا، جهاني و كنفدراسيون ها، بدون اين كه حتي يك گل زده باشد زودتر از همه ي 32 تيم حاضر، تماشاگر مسابقات شد. آرژانتين هم همان ابتدا، كارش تمام شد همان طوركه پرتغال راحت تر از تصور به كره ي جنوبي و آمريكا باخت. ايتاليا ي خوش شانس با گل دقيقه ي 88 دل پيرو يك امتياز از مكزيك گرفت و بازهم خوش شانس بود كه اكوادور كروواسي را برد تا لاجوردي ها به زحمت به يك هشتم برسند اما همان جا در دام كره ي جنوبي گرفتار شدند. تركيه به مقام سومي و كره ي جنوبي به چهارمي رسيدند، سنگال گمنام بعد از حذف فرانسه، سوئد را هم حذف كرد و تا يك چهارم رسيد، آمريكا هم بر خلاف پيش داوري ها تا يك چهارم نهايي بالارفت، همان طور كه يونان در يورو 2004 مثل بلدوزر هركه جلويش ايستاد كنار زد : بازي اول، آخر، ميزبان جام، مدافع جام و... تا مشخص شود چنين مواقعي كوچك ترها از بزرگ ترها، هرگز كم تر نيستند.

كسي منكر آن نيست كه سطح فوتبال اسپانيا بالاتر از يونان ست، يا سنگال هم سطح با فرانسه نيست، همان طوركه ايران به پرتغال نمي رسد اما اگر صد بار فرانسه با سنگال بازي كند شايد 99 بار پيروز شود اما يك بار مي بازد درست در جام جهاني!

جام جهاني عرصه ي شگفتي ست جامي براي همه ي جهان.

يك ماه فرصتي ست براي همه تا تيم هاي مورد علاقه شان را فرياد بزنند و همين طور ما : زنده باد ستارگان پارسي!